غروب

آن زمان کز لب دریای غروب
 آب نوشد به فراغت خورشید
 در طربخانه بزم ملکوت
 دامن عشوه ببافد ناهید

روز پا در گل شب مبهم ومات


.:: در ادامه بخوانید ::.